• Dat was het dan

    Het leven als polsstokspringer is definitief voorbij. Het is nu al bijna vier weken geleden dat ik in Aken een geweldige laatste avond als atleet heb mogen beleven. In de afgelopen maand heb ik nog geen artikelen gelezen of foto's & filmpjes van deze bijzondere avond terug gezien. Ik wilde graag mijn eigen beleving van deze avond koesteren. Het is lastig om te omschrijven hoe ik het precies ervaren heb. Als ik het in twee woorden zou moeten samenvatten: trots & dankbaar.

    Trots omdat het gewoonweg een geweldige periode is geweest, waarin ik het uiterste van mezelf heb verlangd en het beste uit mezelf heb gehaald. Trots omdat ik gedurfd heb om opnieuw de stokken te pakken en weer te gaan springen. Trots omdat het me gelukt is om nagenoeg iedereen die me dierbaar is aanwezig te hebben bij mijn laatste sprongen.
    Waar ik het meest dankbaar voor ben is dat ik eindelijk met opgeheven hoofd kan terugkijken op mijn carrière. Jaren ben ik boos en teleurgesteld geweest over wat 20 jaar topsport me had gebracht. Ik schaamde me en had het plezier in de sport totaal verloren. Ik was mezelf gewoon echt kwijt.
    Nadat ik in 2005 het hoogst haalbare in mijn carrière heb bereikt, heb ik ook het diepste dal meegemaakt.

    Een desastreuze relatie die ik in 2007 heb beëindigd, blessures, foute keuzes, financieel mismanagement, juridische strijd en een depressie hebben na mijn wereldtitel de sport voor mij verpest. Mijn aller dierbaarsten, diegenen die mij zover hebben gebracht om het hoogste in de sport te kunnen bereiken heb ik veel pijn en verdriet gedaan. Ik heb hen, voornamelijk onbewust, in de kou laten staan. Dat zij nagenoeg allemaal op 3 september 2014 in Aken aanwezig waren, daar ben ik dankbaar voor.

    Dus als je me vraagt naar de voornaamste reden dat ik opnieuw ben gaan springen? Om dit nare hoofdstuk uit mijn leven af te sluiten, om ervoor te zorgen dat ik weer trots kan zijn op mijn prestaties en opnieuw plezier kon hebben in de sport die 26 jaar van mijn leven heeft bepaald. Daarvoor heb ik het gedaan. Dat zo'n laatste seizoen bekroond wordt met de geboorte van een prachtige zoon, waar ik en Maud al een tijdje naar uitkeken heb ik nooit mogen dromen.

    Dankbaar ben ik ook vooral omdat het me gegund is om nog twee jaar te mogen springen en daar mijn ziel en zaligheid in te steken. Ook in een "tweede carrière," kreeg ik de steun die ik nodig had.

    Ik had die woensdag zenuwen alsof het mijn allereerste wedstrijd was. Ik kan me niet herinneren dat ik zo gespannen ben geweest in de laatste jaren. Of het nu kwam omdat het echt de allerlaatste sprongen werden of omdat ik geblesseerd aan de start verscheen en überhaupt niet wist of ik het einde van de aanloop zou halen.
    De warming-up ging heel erg rustig en gelukkig leek het erop dat ik uit een aangepaste aanloop met geringe snelheid toch goed kon springen. Het was genoeg voor vijf sprongen en een applaus zoals ik dat nog nooit bewust heb meegemaakt. Het was geweldig en het was een echte afsluiter.

    Ik neem met opgeheven hoofd, dankbaar afscheid van de mooiste sport ter wereld: atletiek.

  • Rafa | 2 maanden | Emaux

    Rafa

    Wat een wonder, een kleine man met de naam Rafa! Ok, ik weet het, een cliché, maar het mooiste dat je kan overkomen is als je eigen kind op de wereld komt. Op 10 juni besefte ik dat dit cliché maar al te waar is en ervaarde ik wat al zoveel mensen om me heen al zo vaak vertelden. Ik ben trots op onze kleine Rafa en zijn moeder, een gelukkige papa.

    Een van de eerste vragen die ik kreeg toen onze kleine spruit geboren was: “Wat is mooier? Wereldkampioen worden of de geboorte van je eerste kind?” Inkoppertje!! De geboorte van Rafa natuurlijk! Daar hoefde ik natuurlijk niet over na te denken. Menigeen vraagt zich af of het bevalt om papa te zijn en of ik goed kan slapen en ook nog wat kan trainen en werken. Nou, het voelt, nu vier weken na de geboorte van Nadalletje (zo noemt zijn trots opa hem), alsof hij er jaren had moeten zijn. We zijn een gezin. En jawel hoor, trainen, slapen en werken gaan prima, met veel energie en toewijding.

    Seizoen 2014

    14 juli Linz (AUT) 16 juli Leige (BEL) 27 juli Amsterdam NK 3 augustus Szczecin (POL) 19 augustus Landau (GER) 3 september Aachen (GER)

    Twee maanden

    Nog minder dan twee maanden

    Lees meer...
  • Rens Blom Bokaal

    De laatste trainings-technische update op mijn website was vanuit Zuid-Afrika, inmiddels alweer vijf weken geleden. Sindsdien heb ik zo'n 28 trainingen gedraaid. Vanwege het weer allemaal in een krachthonk of binnen in de atletiekhal. Een keer heb ik buiten wat sprong en sprintwerk kunnen doen, maar dat was het dan ook. Voor de rest voelde het aan alsof het herfst was en we weer wintertrainingen aan het doen waren. Maar dit weekend komt er goed weer aan, precies op tijd want het gaat dan echt beginnen! Voor de eerste keer organiseert AV Unitas de "Rens Blom Bokaal" en met deze wedstrijd start ik ook mijn seizoen.

    Ik ben er klaar voor dat kan ik wel stellen. Klaar om een spannend seizoen te beginnen. Na zoveel weken trainen, zeker na een indoor-seizoen met regelmatig ziek zijn, is het heerlijk om eindelijk weer "voor het eggie" te springen.
    Training ging tot nu toe erg goed. Springen kon ik de laatste vier weken zonder moeite uit wedstrijd-aanloop. Krachtwaardes zijn goed, alleen ben ik nog een beetje aan de langzame kant bij het sprintwerk. Maar ervaring (dat kan je wel stellen met 37 jaar) leert dat de snelheid gedurende het seizoen beter wordt: Als we de "vorm laten komen" mooi uit het Duits vertaald.

    Bij de bokaal wordt het lekker druk, met niet minder dan acht springers boven de magische 5m50 en ook heel wat toeschouwers! Nieuwsgierig? Wedstrijd begint om 15.00 en toegang is gratis. Via Facebook aanmelden kan ook 

  • Nog 5 dagen

    Inmiddels ben ik alweer bijna zes dagen terug uit Zuid-Afrika en train ik weer in Leverkusen. Een deel van de 8.500 euro die in mijn campagne zitten, zijn al in het trainingskamp in Stellenbosch geïnvesteerd. Het overige deel (reiskosten) is om te kunnen blijven trainen in Duitsland met de hele groep polsstokspringers.

    De kleine Blom

    Ik mis de zon wel een beetje, maar voor de rest ben ik blij dat ik weer terug ben. Een spannende tijd breekt aan. Nog maar twee maanden en dan worden Maud en ik trotse ouders van onze zoon. Midden in een laatste wedstrijdseizoen komt er een kleine spruit. Sinds ik terug ben uit Stellenbosch lijkt het alsof een nieuwe periode is aangebroken. De periode om ouder te worden. Een heel bijzonder gevoel dat ik al heel erg lang koester. Game time! Ik kijk daarnaast enorm uit naar de wedstrijden. Het ging in Zuid-Afrika gewoon echt lekker en met nog 5 weken training te gaan kan dit voor mijn gevoel alleen nog maar beter worden. Vooralsnog begint het seizoen op 23 mei, maar heel misschien zelfs al op 18 mei in eigen stad. Maar goed voor die tijd nog even de focus op Wij zijn Sport.

    Laatste loodjes

    Tot en met zondag loopt mijn crowdfunding campagne nog en dan is het voorbij.

    Lees meer...
  • Roeters_sponsor
  • adidas_trans
  • avunitas_trans
  • sportstichting_trans
  • studio66_trans
  • topsport_limburg_trans
rensblom.nl Nl-6137 HK 15 | kvk 14070898 | BTW: 159 205 165 - B01 | Tel: +31(0)46-8504466 | Algemene voorwaarden
Copyright www.rensblom.nl